*** "Pożegnanie z bronią. Adam Michnik - Czesław Kiszczak"
Gazeta Wyborcza - 03-02-2001

...Dziś Pan to (tragedię Wybrzeża) ocenia inaczej.
Michnik: Dziś próbuję zrozumieć motywy ludzi, którzy wtedy podejmowali decyzje. I, oprócz motywów niskich, takich jak obrona przywilejów nomenklatury, widzę też inne. Nie chcę, uchowaj Boże, bronić ludzi, którzy kazali strzelać do robotników. Ale we Francji nie ma człowieka władzy, który nie wydałby takiego rozkazu w momencie, gdy tłum pali merostwo w Paryżu. Wiem, że we Francji była demokracja, a w PRL dyktatura. Ale generałowie widzieli to inaczej. Dla nich - i nie tylko dla nich - PRL była normalnym państwem. Nie mogę tego ignorować.
Pan to usprawiedliwia?
Michnik: Nie usprawiedliwiam. Nie aprobuję tego ani moralnie, ani politycznie. Ale próbuję zrozumieć.
I rozumie Pan?
Michnik: Rozumiem. Może nie powinienem tego mówić. Ale zastanawiam się, jak ma reagować władza, kiedy - w najsłuszniejszym, najbardziej uzasadnionym proteście - ludzie podpalają budynki administracji publicznej.
Są inne sposoby. Polewanie wodą...
Kiszczak: To w pewnym momencie przestaje być skuteczne. Bo podpalają nadal.
Według Pana są takie momenty, gdy władza zmuszona jest strzelać do obywateli?
Michnik: Tak. Tak uważam.

 

Niegdyś młody, niegdyś gniewny...

*** List Adama Michnika do gen. Czesława Kiszczaka z 1983 roku

...Wy nie umiecie o nas myśleć inaczej, bowiem myśląc inaczej, musielibyście - choćby w jednym błysku chwili - odgadnąć prawdę o sobie samych. Tę prawdę, że jesteście mściwymi i pozbawionymi honoru świntuchami. Tę prawdę, że jeśli nawet kiedyś było w waszych sercach troszkę przyzwoitości, to dawno pogrzebaliście te uczucia w brutalnej i brudnej grze o władzę, jaką toczycie między sobą. Dlatego, sami złajdaczeni, chcecie nas ściągnąć do swego poziomu.

*** BRONISŁAW WILDSTEIN - "Dziejów honoru ciąg dalszy"
"Rzeczpospolita" - 2001.02.13

...Na końcu "Folwarku zwierzęcego" Orwella świnie i ludzie urządzają sobie raut. Zdumione zwierzęta przez okna dostrzegają, że oblicza tych gatunków dziwnie zaczynają się do siebie upodabniać. Scena ta wciąż przychodziła mi do głowy, kiedy czytałem "Pożegnanie z bronią" w wydaniu Michnik - Kiszczak.

*** Polemiki - "Komu świński ryj"
"Rzeczpospolita" - 2001.02.28

...Ciągłe eksponowanie tych zasług w celu uzasadniania swoich politycznych wyborów (mówię o Michniku) nie tylko nie stanowi argumentu merytorycznego, ale rzuca cień na minione zaangażowanie. Przypomina zachowanie świętobliwego męża, który bez przerwy wszystkim naokoło przypominałby o swoich cnotach i ułomności innych. Czy nie podawałoby to w wątpliwości bezinteresowności jego moralnych czynów? Czy postawa Michnika znaczyć ma, że bohater ten wystawia rachunek za swój heroizm? Czy może uważa, że przysługują mu w demokracji prawa specjalne, co przecież sprzeczne byłoby z samą zasadą tego systemu?

Mój malutki komentarzyk do sprawy

O rozpaczy środowiska "GW", a może raczej tych kilku dziennikarzy (przymuszonych, jak krytyk muzyczny "GW" Robert Leszczyński?) gorliwie broniących Michnika i wymyślających najdziksze argumenty przedstawiające go jako człowieka szlachetnego, nieskazitelnego i dzięki temu zdolnego mocą prawdziwie chrystusową przebaczyć łotrowi - niech świadczy ta sprawa. Artur Domosławski protestując przeciwko lżeniu swego przełożonego podał w tekście, iż Michnik w czasie podziału akcji "AGORY" zrzekł się sumy 130 mln PLN. No, ciekawa rzecz. W portalu gazeta.pl urządzono potem małe archiwum owego wywiadu i drukowanych w piśmie tekstów. Tekstu Domosławskiego nie ma. Czyżby się jednak zawstydzili?

Trzeba też zwrócić uwagę na specyficzną, wręcz karnawałową konwencję, jaką przyjął Michnik w dziele przebaczania. Wyobraźmy sobie w jaki sposób Adaś M. przebacza kapitanowi Piotrowskiemu. W ostatnim dniu odsiadki sprzed bramy więziennej odbiera kapitana elegancka limuzyna. W restauracji Belvedere strzelają korki szampana i kapitan wraz z Michnikiem, Kiszczakiem, Jaruzelem i Urbanem pogrążają się w otchłani wszechogarniającej miłości chrześcijańskiej. Nazajutrz, na pierwszej stronie "Wyborczej" znajdujemy zdjęcie Adasia całującego kapitana i wielki tytuł - WSZYSTKO mu przebaczyłem!










*** Anita Gargas, Ewa Zarzycka - Kiszczak bez wybielacza
Gazeta Polska - 12 stycznia 2005 r.

...Jeszcze zanim w 1989 roku odbyły się wybory czerwcowe, w resorcie podległym Kiszczakowi pełną parą realizowano polecenie wydane na piśmie przez I zastępcę ministra, gen. Henryka Dankowskiego. Chodziło o weryfikację około dwóch tysięcy kandydatów do parlamentu pod kątem ich współpracy z bezpieką. Dankowski rozkazał, by zaktywizować agenturę i odtworzyć ewentualne zerwane więzi z konfidentami. Sprawę nakazał trzymać w całkowitej dyskrecji ze względu na wyjątkowo delikatną sytuację.- To była normalna rutyna, władze od nas tego żądały - tak obecnie tłumaczy tę akcję Kiszczak. Kto konkretnie? - No, żądały. Dlatego Dankowski zrobił to z rozpędu, sam od siebie.









*** Tak Kaczyński żartował z Kiszczakiem - wywiad
Dziennik - 20 listopada 2009

...CZESŁAW KISZCZAK: Chcę powiedzieć, że służby specjalne w każdym państwie są jednym z filarów władzy. Im ten filar silniejszy, tym państwo mocniejsze. Praca z agenturą z moralnego punktu widzenia może nie zasługiwać na pochwałę, ale bez niej żadne państwo funkcjonować sprawnie nie może. Oficerowie służb, pozyskując współpracowników, gwarantują im utrzymanie tego faktu w tajemnicy. I oficerowie służb specjalnych PRL tej zasady przestrzegają. Dziś Polska ma o wiele szerzej rozbudowane służby, oparte głównie na pracy z tajnymi współpracownikami. To, co się dzieje wokół tych służb przez 20 lat, Polsce nie służy. W 1989 roku przychodzili do mnie, jako do szefa MSW, działacze opozycji, którzy byli tajnymi współpracownikami SB, wywiadu i kontrwywiadu. Naciskałem na guzik. Odbierał szef biura, w skład którego wchodziły archiwa. Prosiłem o przyniesienie teczki. Następnie dawałem ją mojemu gościowi. A on na zapleczu gabinetu wrzucał dokumenty do niszczarki.












*** Fragment z książki Dariusza Ratajczaka "Tematy niebezpeczne"

Na specjalną prośbę Rafała Smoczyńskiego i Cezarego Michalskiego zamieszczam fragment książki docenta Ratajczaka. Panie docencie, polska prawica wierzy w pana, odwagi !!! 

(objaśnienie dla lewaków - ten komentarz to okrutny, ironiczny żart, zresztą dawno nieaktualny. Napisałem do przed rokiem 2000, kiedy Smoczyński i Michalski odgrywali role "młodych gniewnych konserwatystów-frondystów". Później "utracili wiarę".)

Jak słyszałem ostatnio, docent pracuje obecnie jako portier w hotelu. Czyli że prawicowa reinterpretacja historii w Polsce nie popłaca, a lewicowa, jak ukazuje przykład prosperującego nad podziw Adasia M. popłaca.

(Objaśnienie dla mniej rozgarniętych lewaków walczących z faszyzmem - "reinterpretacja" oznacza "zakłamywanie". Ratajczak kłamał i został ukarany, Michnik w temacie "słodkiej komuny" kłamie, kłamał, i kłamać będzie i ma z tego kłamstwa kawior i zimną wódkę.)

*** Paweł Spiewak - Kłopoty z pamięcią - dyskusje prasowe o historii PRL
Res Publica

...Zacznijmy od zasadniczego tekstu pisanego przez wieloletniego wieznia politycznego, czlonka KOR Adama Michnika i Wlodzimierza Cimoszewicza, kandydata do fotela prezydenckiego z ramienia SLD w 1990 roku. Artykul powstal, co nie jest dla jego lektury bez znaczenia, tuz przed kolejnymi wyborami prezydenckimi, po tym, jak dwie partie wywodzace sie z PRL przejely wladze, a premierem zostal Józef Oleksy, dawny sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR.









*** Jarosław KURSKI - "WÓDZ - PRZEDOSTATNI ROZDZIAŁ"
Gazeta Wyborcza - 1992/04/22

...Wałęsa w Warszawie czuł się jak w kłębowisku żmij. Widział nieprzychylność inteligencji, obawiał się dawnej nomenklatury. Uważał, że najbardziej przydatni będą ludzie bez skrupułów. Inteligent zanim wejdzie, zapuka trzy razy - i nigdy się nie dopcha. Cham najpierw wejdzie, potem zapuka.
Nawet rzecznik prasowy Wałęsy Andrzej Drzycimski powiedział w radiu, że takie przyszły czasy, iż potrzeba polityków chamskich, dosłownie chamskich. Chamstwo podniósł do rangi cnoty. Takich ludzi jak Wachowski i Drzycimski można zawsze wywalić na zbity łeb i nie mieć wobec nich zobowiązań. Ludzie dworu mają świadomość, że każdy dzień może być ostatnim dniem ich kariery. Takie są reguły gry, które oni w pełni akceptują. Drzycimski z pozycji doktora opowiada, że wszystko, co się dzieje w Belwederze, jest racją stanu. Nawet ewidentne gafy.







*** Paweł Rabiej, Inga Rosińska - KIM PAN JEST PANIE WACHOWSKI? - BYŁEM SZOFEREM WAŁĘSY

...Liczba kobiet, które chciały się umawiać z Lechem, była ogromna. Potężna była fala kobiet, które chciały dotknąć Lecha, a najchętniej rzucić się na niego. Na zebraniach i spotkaniach w całej Polsce do stołu prezydialnego docierały niesamowite rzeczy: różne poufne liściki, wyznania miłości, pierścionki, zdjęcia, niedwuznaczne propozycje, oferty. Myślałem, że Lech interesuje te kobiety psychologicznie, a nie fizycznie, ale potem okazało się, że jest dokładnie odwrotnie. Można było z tego nie skorzystać, ale...

Straszny widok, ta ekstaza kobiet, dzikie oczy, oszalały wzrok. Były niebezpieczne, w czymś w rodzaju transu, jak panienki na koncertach zespołów rockowych. Gotowe nawet zapłacić, żeby spędzić kilka chwil sam na sam z Wałęsą. Nie zauważyłem, żeby te rzeczy interesowały Mietka. On miał swoją stałą znajomą w hotelu "Sołec", była to zresztą milicjantka. W tych emfatyczkach raczej nie gustował, ale one były czasem naprawdę nieatrakcyjne.

Te kobiety były niezwykłym zjawiskiem. Przypuszczam, że Wałęsa bardzo żałuje, że takie sceny nie mają miejsca teraz. Jest to wina mechanizmu, który miał miejsce dziesięć lat temu, a nie ma już miejsca teraz.










*** Przemyślenia antyrasistowskie

Żeby nie mówili, że taki jestem zawzięty na "prawicę" zapraszam na konsumpcję przemyśleń i refleksji znanego w kręgach internetowych pogromcy rasistów

Ośrodek Studiów Wschodnich

 




*** A.Szapowałow - "Prezydent Kwaśniewski w typowo polskich warunkach"
Rossijskaja Gazieta (20.05.1998)

Artykuł troszkę szokujący - Ruskie zupełnie poważnie myśleli, że Kwachu jest ich agentem i po objęciu urzędu prezydenckiego zatrzyma integrację Rzplitej z NATO i UE. Ale się zdziwili !!!

*** Leonid Korniłow - "Lekcje polskiego, dlaczego oni wyrwali się do przodu, a my grzęźniemy w kryzysach?"
Litieraturnaja Gazieta (13.01.1999)

Artykuł chyba bardziej szokujący, Ruskie bowiem święcie przekonani o zupełnym krachu polskiej gospodarki, rozkwicie masowego bezrobocia i prostytucji konstatują ze zdumieniem, że emeryci w Polsce otrzymują regularnie emerytury, hipermarkety kierują swą ofertę, zamiast do bogaczy do przeciętnego Kowalskiego, który to Kowalski nie wiadomo czemu zarabia prawie 400 $ miesięcznie (obecnie w Rosji zdaje się przeciętna płaca to $ 60). Artykuł świadczący o straszliwej degradacji mentalnej Rosjan, autor odkrywa fakty DLA NICH niezwykłe, które DLA NAS są oczywistością.

*** Sytuacja żywnościowa Federacji Rosyjskiej zimą 1998/1999

Co jedzą Ruskie, czyli o urokach smakowych kartoflanki !!! (ależ ja mam te antyrosyjskie kompleksy!)

*** PRASA ROSYJSKA WOBEC KONFLIKTU NA BAŁKANACH

Ruskie zdumione, że już nie są SUPERMOCARSTWEM

Blok tekstów o komunie

 



*** Rozmowa z Andrzejem Namysłowskim, wiceprzewodniczącym okręgu warszawskiego Związku Komunistów Proletariat
Gazeta Wyborcza - 1998/04/03

...Trzeba spojrzeć na Chiny: tam dominuje własność społeczna - państwowa, spółdzielcza, komunalna - ale wykorzystywane są mechanizmy rynkowe. Gdybym mógł za dotknięciem czarodziejskiej różdżki spowodować zwycięstwo mojej partii w wyborach, to dla współczesnej Polski wybrałbym właśnie rozwiązanie chińskie. Oczywiście bez obozów pracy.

*** CHINY: Nikt nie jest bezpieczny!
raport Amnesty International

*** Grzegorz SOŁTYSIAK - ŻOŁNIERZE PARTII
Gazeta Wyborcza - 11/12/1993

...Byli największą i najmniej znaną grupą opozycyjną lat 60. - Ja stworzyłem ten ruch i ja go pogrzebałem - mówi dzisiejszy właściciel koncernu prasowego, wydawca "Kobiety i Mężczyzny" i "Nowego Detektywa" Nazwę "mijalowcy" zawdzięczali członkowi KC w latach 50. - Kazimierzowi Mijalowi. Ich najbardziej spektakularnym wyczynem było wydanie w 1963 r. w 10-tysięcznym nakładzie nielegalnej broszury. Gdy w 1964 r. "wpadli", Służba Bezpieczeństwa aresztowała około 100 osób. 1000 wyrzucono z PZPR.

*** Piotr Lipiński - "Tajne oblicze: Gwardziści uciekli w zboże"
Gazeta Wyborcza - 1997/12/24-26

...O wydarzeniach z lutego 1944 r. na Poznańskiej kontrwywiad AK meldował: "W związku z przechwyconym anonimem na Poznańskiej 37 w czasie jego rozpracowywania napotkaliśmy na sprawę związaną w tym domu z mieszkaniem Nr. 20. W mieszkaniu tym został dokonany napad przez komunę na Kupeckiego, kryp. 'Kruk', który był kierownikiem komórki Del. Rz. [Delegatury Rządu - przyp. P.L.] do rozprac. komuny. W mieszkaniu tym było archiwum i kartoteka antykomunistyczna. Sprawę rozpracowywaną przekazujemy do wglądu jako klasyczny przykład akcji NKWD na terenie Warszawy".

 




*** ZBIGNIEW ŻBIKOWSKI - Gułag Beauregard
Polityka - nr 30/2003 (2411)

...Ledwo w czerwcu 1944 r. alianci wylądowali w Normandii i wyzwolili kawałek Francji, w Paryżu pojawił się z adiutantami sowiecki generał Wasilij N. Dragun, oficjalnie "przedstawiciel pełnomocny rządu ZSRR do spraw repatriacji obywateli sowieckich", żeby na "zdrajców" sowieckiego państwa rozpocząć wielkie polowanie.
Sowiecka misja wojskowa liczyła do 40 osób i miała na usługach setki członków Francuskiej Partii Komunistycznej. Za przyzwoleniem francuskich władz enkawudziści zaczęli zatrzymywać, aresztować, porywać i osadzać w obozach coraz więcej obywateli sowieckich, przy czym o tym, kto podlega ich władzy, rozstrzygali sami. Na nieliczne protesty, formułowane przez "białych" Rosjan z dawnej emigracji, mogli zupełnie nie zważać.

 




*** Piotr Gillert - Brat Numer Jeden i inne robaki
Gazeta Wyborcza - 25/04/1998

...Pol Pot i jego "bracia" głosili, że stworzą nowe, lepsze społeczeństwo, oparte na równości i wspólnej własności. W przeciwieństwie do swych europejskich towarzyszy uważali jednak, że aby umożliwić komunistyczny rozwój, trzeba się najpierw cofnąć do poziomu społeczeństwa agrarnego, zburzyć stary, zepsuty porządek, zacząć wszystko od nowa na oczyszczonym gruncie. Stąd Rok Zerowy.






*** Marek Rapacki - Paryskie tropy Pol Pota
Gazeta Wyborcza - 25/04/1998

...Nie miał żadnych przyjacielskich kontaktów poza środowiskami indochińskimi. Zdaje się, że nie pił, nie hulał, dużo się uczył. Dużo też czytał, podobno fascynowały go pisma Jeana Paula Sartre'a, podobno słuchał wykładów Maurice'a Merleau-Ponty'ego. Po dwóch latach dołączył do niego przyjaciel z tej samej szkoły średniej, późniejszy wicepremier rządu Czerwonych Khmerów Ieng Sary. Miał on bardziej humanistyczną od Pol Pota orientację: studiował pedagogikę. Jeszcze trochę później studia w słynnej paryskiej Science-Po, czyli wyższej Szkole Nauk Politycznych, podjął Son Sen - naczelny wódz wojska Czerwonych Khmerów w latach 1975-79.

Nasza słodka komuna

Przez całe lata 90-te "Wyborcza" serwowała swym nieszczęsnym czytelnikom wielkie porcje tekstów przybliżających komunę, tę prl-owską i tę kpp-owską.

Można to interpretować dwojako:
1.) Michnik i jego ludzie wyraźnie grawitowali w stronę postkomunistów, starając się za wszelką cenę doprowadzić do romansu z UD-UW. By tego dokonać starano się na łamach "Gazety" pokazać komunistów jako kontrowersyjną, ale swojską i "naszą" formację, mającą prawo do swej historii. Postkomuniści mieli być oswojeni, ludzcy.
2.) Trzon środowiska "GW" i UD-UW ukształtował się w latach 60, 70-ych jako formacja właściwie pokomunistyczna, postmarksistowska, złączona więzami rodzinnymi z KPP i PZPR. Dla tych ludzi komunizm był czymś naprawdę bliskim, nawet jeśli opuścili ten świat, był on dla nich normalnym składnikiem historii Polski. I starali się "ciemnemu ludowi" wmówić, że tak właśnie być powinno.

Sławetny tekst Michnika i Cimoszewicza "O prawdę i pojednanie" który miał symbolicznie zakończyć "wojnę polsko-komunistyczną" mógł być więc wyrazem i cynicznej politycznej strategii ale i szczególnego rodzaju sentymentalizmu. Polacy wreszcie mieli się ostatecznie pogodzić z "naszymi komunistami".

Rzecz jasna nie tylko "GW" miała takie dziwne obsesje. W tym samym czasie pisma prawicowe, bynajmniej nie skrajne upajały się wspomnieniami masakrowania komuny w Chile i Hiszpanii, cuda wypisywano o rumuńskiej Żelaznej Gwardii i Świętej Inkwizycji.

*** JERZY HOLZER - Romantyczni fanatycy - Komunistyczna Partia Polski
Gazeta Wyborcza - 30/04/1999

...Partia komunistyczna powstała z woli kilku tysięcy fanatyków, głęboko wierzących w słuszność swej sprawy i gotowych do ponoszenia dla niej wszelkich ofiar. Fanatyzm, choćby najbardziej ofiarny, jest jednak złym nauczycielem. Nie skłania ku tolerancji wobec ludzi innych poglądów, narzuca konieczność bezlitosnej i nie ograniczonej regułami moralnymi walki oraz podbudowania jej ideologią, w przypadku komunistów klasową. Polscy komuniści byli przez pierwsze ćwierćwiecze swej działalności prześladowaną i osamotnioną w społeczeństwie niewielką grupą. Ukształtowany i pogłębiający się fanatyzm prowadził ich do traktowania wszystkich przedstawicieli innych poglądów ideowych czy politycznych jako absolutnych wrogów. Ów fanatyzm nie był też pozbawiony swoistego romantyzmu. Komuniści byli buntownikami, spiskowcami. Byli tropieni i prześladowani, skazywani na wieloletnie wyroki więzienia. Mieli przy tym przekonanie, że walczą dla ludu, dla robotników, jeżeli nawet przez ten lud i robotników nie są rozumiani. W społeczeństwie polskim, wychowanym w znacznej mierze na ideach romantyzmu, pociągało to niektórych młodych ludzi.






*** ZBIGNIEW SIEMIĄTKOWSKI - Marzyciele i agenci - Komunistyczna Partia Polski
Gazeta Wyborcza - 30/04/1999

...W maju 1926 r. KPP poparła zamach Józefa Piłsudskiego, wezwała do strajku generalnego robotników Warszawy i wzięła udział w zorganizowaniu strajku kolejarzy, który uniemożliwił dotarcie do stolicy posiłków wojskowych dla rządu Wincentego Witosa. Decyzja o poparciu przewrotu majowego pozwalała komunistom na wyjście z głębokiego podziemia. W tych dniach pierwszy raz uczestniczyli w działaniach akceptowanych przez większość społeczeństwa. Podjęciu tej decyzji sprzyjały liczne związki, jakie istniały pomiędzy ówczesnymi przywódcami KPP a wywodzącymi się z Organizacji Bojowej PPS liderami obozu piłsudczykowskiego. Dla wielu z nich Walecki był towarzyszem wspólnej walki z caratem, z którym przeprowadzili w 1907 r. brawurowe odbicie z Cytadeli oczekujących tam na egzekucję bojowców z PPS-u. Przeszłość peowiacką mieli posłowie komunistyczni Tomasz Dąbal i Sylwester Wojewódzki, a Bolesław Wieniawa-Długoszowski zawdzięczał życie Edwardowi Próchniakowi, który wyciągnął go w 1918 r. z więzienia Czeka w Piotrogrodzie, za co ten odwdzięczył mu się w Warszawie, wydostając go z aresztu Defy.






*** Michał Matys - Potrzebowali bohaterki - Komunistyczna Partia Polski
Gazeta Wyborcza - 24/10/1997

...Spółdzielnia gorseciarska w Głownie pod Łodzią postanowiła po 1990 r. usunąć ze swojej nazwy imię patronki - komunistki Władysławy Bytomskiej. Firmę przemianowano po prostu na Głowno. Bytomska nie była zgodna z wymogami naszych wyrobów - wytłumaczyła w "Gazecie Wyborczej" główna księgowa Elżbieta Bubel. W dodatku co ona ma wspólnego z szytymi w Głownie biustonoszami? Czy w ogóle nosiły je komunistki? Oburzył się na to Ryszard K. Przysłał list do redakcji. Zarzucił nam ignorancję i chamstwo. Napisał: "Bytomska, młoda łódzka szwaczka, komunistka, została zmasakrowana, oblana benzyną i żywcem spalona przez policję w roku 1938. Fakt ten był i jest szeroko znany w Łodzi. Męczeńska śmierć Władysławy Bytomskiej jest nie mniej tragiczna i bezsensowna niż męczeńska śmierć księdza Jerzego Popiełuszki i tak samo zasługuje na potępienie, a przynajmniej na szacunek".






*** Janusz Rolicki - Janusz Wilhelmi
Gazeta Wyborcza - 20-06-2003

..."Człowiek z marmuru", bo dla tego filmu tak przewrotnie zapaliło się wówczas zielone światło, okazał się arcydziełem zupełnie niepasującym jednak do zamówienia. Ministrowi Tejchmie i szefowi kinematografii wiceministrowi Wojtczakowi pomógł też jak umarłemu kadzidło. Po pierwszych kolaudacjach na szczytach partyjnych wybuchła awantura. Gdyby u władzy był Gomułka, film by z pewnością zamknięto w kasie pancernej. Ponieważ rządził dobrotliwy i nolens volens liberalny Gierek, film pokazywano w kinach, a w gazetach zamówiono krytyczne recenzje. W rezultacie Wajda odniósł światowy sukces. Minister Wojtczak, swego czasu marcowy harcownik, jako superliberał został odesłany do Pragi, a minister Tejchma zachwiał się w posadach. Natomiast na horyzoncie jako zbawca partii w dziedzinie produkcji filmowej pojawił się Janusz Wilhelmi. On też w maju 1977 roku przeniósł się do gabinetu na Krakowskim Przedmieściu.

*** Witold Jedlicki - Chamy i Żydy

...Na czoło grupy natolińskiej wybija się Zenon Nowak. Na nieco niższym szczeblu jest kilku energicznych, ale wyjątkowo brutalnych i wyjątkowo nie doświadczonych działaczy jak Stanisław Brodziński, Wiktor Kłosiewicz, Władysław Kruczek, Stanisław Łapot, Kazimierz Mijal, Bolesław Rumiński, Jan Trusz i Kazimierz Witaszewski. Poparcie Moskwy zapewnia tej grupie automatycznie posłuszną solidarność ze strony niedotkniętej ekskomuniką Chruszczowa części Politbiura: stąd w tym czasie z grupą tą sympatyzują tacy starsi działacze jak Aleksander Zawadzki, Konstanty Rokossowski, Franciszek Jóźwiak, Hilary Chełchowski i Stefan Matuszewski. Wszystkich ich razem nazywano później "Natolińczykami". Natomiast na określenie pierwszej grupy w żargonie partyjnym utarła się nazwa "Grupa Puławska". Nazwa ta nigdy jednak nie spopularyzowała się tak dalece jak poprzednia i o ile przeciętny Polak potrafiłby z łatwością odpowiedzieć na pytanie, co to jest "Natolin", rzadko kiedy umiałby wyjaśnić, co to są "Puławy". Ale menadżerzy tych grup nazywają się wzajemnie od dawna inaczej. Dla Puławian Natolińczycy to "chamy", a dla Natolińczyków Puławianie to "żydy". Obie nazwy świadczą chlubnie o ideologicznym wyrobieniu i głębi socjalistycznych przekonań jednych i drugich.

*** URSUS woła: OBUDŹCIE SIĘ, POLACY!

Wrzodak jak zwykle pryncypialny m.in.: "...Czerwona i różowa komuna zaślepiona w swej zoologicznej nienawiści do polskości konsekwentnie wpędza nasz kraj w pułapkę nędzy i beznadziei."








*** Przegląd prasy według Młodzieży Wszechpolskiej

M.in. "My młodzież narodowa opowiadamy się stanowczo przeciw fałszowaniu obrazu młodzieży polskiej poprzez pokazywanie zeuropeizowanej (już nie polskiej), lewackiej, pogańskiej, kosmopolitycznej, zezwierzęconej młodzieży. Chcemy uświadomić wszystkim, że istniejemy i zawsze i wszędzie będziemy tępić te zwierzęta podające się za polską młodzież!!!! Tak nam dopomóż Bóg i Święty Krzyż."

*** Przegląd piosenki skinowskiej

Za błędy ortograficzne nie odpowiadam !!!








*** Sławomir Mrożek - "Charaktery"
"Rzeczpospolita" - 20.09.97

Sławomir Mrożek zmusza swój, lekko wyschnięty w Meksyku mózg do pracy na najwyższych obrotach








*** Rafał A. Ziemkiewicz - "Stosy kłamstw o Inkwizycji"
esej z cyklu "Łomem w ryj"
Gazeta Polska - 26 września 1996

Mój ulubiony tekścik - RAZ demaskuje żydo-masoński spisek, którego celem jest kompromitacja najwspanialszej katolickiej instytucji









*** Jacek Kuroń - "O upadku komunizmu i świecie u progu nowej epoki"
"Gazeta Wyborcza" - 1997-02-01

...Może stoimy przed epoką wielu nieustających wojen...
Zmieniła się epoka. Nie wiemy jeszcze, czy na dobre czy na złe. Ale jedno wiemy na pewno: jaki się stanie świat, zależeć będzie przede wszystkim od tego, jak wychowamy nasze dzieci...
Niespełna jedna trzecia ludzkości żyje w rzucającej się w oczy ekstrawaganckiej konsumpcji. Natomiast ponad dwie trzecie - w nędzy, na granicy głodu i w głodzie, w ciągłym strachu o miejsce pracy, bez nadziei, która nadawałaby jakikolwiek sens ich egzystencji...
Spójrzmy, jak bardzo naładowane jest agresją nasze życie - choćby tylko polityczne, w parlamencie i na ulicach. Myślę, że ludzkości grozi erupcja nienawiści rasowej, religijnej i etnicznej, wielokrotnie silniejszej niż wybuch bomby atomowej...

No tak, szlachetnie, pięknie... ale cóż to za pierdoły! Jeszcze 10 lat temu bym się wzruszył, a dziś nic











*** Free State of Danzig


Jakiś facet ogłasza się senatorem Wolnego Miasta Danzig. Mieszka na Filipinach.
Kiedyś stroniczka ta funkcjonowała na jakimś filipińskim serwerze, ale zniknęła. Na szczęście wcześniej zapisałem ją na dysku.

Wieści z ostatniej chwili, bojownik o niepodległy Gdańsk odnaleziony w Australii !!
http://www.net2000.com.au/customers/danzig/index.html















*** Polska - kalendarium opozycji 1956-89
"Karta"














*** Przedwyborcza wojna na trumny - Jadwiga Staniszkis - Gazeta Wyborcza (2010)

...Gdybym chciała grać tak samo brutalnie jak "GW" mogłabym zapytać, czy zdają sobie sprawę, że w dokumentach katyńskich są też zapewne nazwiska polskich komunistów z Wilna i Lwowa, którzy służyli jako tłumacze i - w pewnym sensie - selekcjonerzy przyszłych ofiar (chodzi o wypełniane przez nich "ankiety"). Wielu z tych ludzi było potem dygnitarzami w PRL. A także ojcami, teściami i przyjaciółmi rodziny. Więc nie zaczynajmy znów wojny na trumny, bo może się okazać obosieczna!














*** RAFAŁ KALUKIN - Pustka po życiu - ROKITA - PREMIER, KTÓREGO NIE BYŁO
Wprost - 19 czerwca 2011

...Jarosław Gowin: - Już nie ma o czym mówić. Był człowiek, głośno się szamotał, aż poszedł na dno. Jakiś czas po powierzchni wody rozchodziły się jeszcze kręgi. W końcu tafla się jednak uspokoiła, a życie poszło dalej.

Zmarnowany talent? Przez 20 lat kariery politycznej Rokity właściwie poza epizodem szefowania URM-em w rządzie Suchockiej nie kierował on żadną państwową strukturą. Poza intensywnym intryganctwem (miał do tego wielki talent), błyskotliwymi występami na konferencjach prasowych i w TV wykazywał się wielką zdolnością do analizy politycznej. Czy miał autentyczny talent, czy GDYBY został premierem stałby się wielkim reformatorem państwa? A może rzeczywista nieznajomość mechanizmów państwowych zakończyłaby się kompromitacją, tak jak IV RP? Kariera Jana Rokoity to chyba najbardziej błyskotliwa wirtualna kariera polityczna po roku 1989.

Obecnie Rokita szybkim krokiem zmierza ku statusowi "krakowskiego dziwaka". To miasto potrzebuje takich postaci i pewnie jeszcze za lat 20 odmieńca w eleganckim kapeluszu będą tam witać: "Dzień dobry, panie premierze". Zaś odmieniec łaskawie kiwać będzie głową...














*** MICHAŁ KRZYMOWSKI - Historia pewnej nienawiści
Wprost - 9 października 2011

...Współpracownik premiera: - Donald zawsze miał na Kaczyńskiego dwa określenia: potwór i wariat. Jego stosunek do prezesa PiS najlepiej oddaje często opowiadany przez niego żart. "Kaczyński i Tusk mieli stłuczkę. Wychodzą z samochodów, oglądają straty. - Wiesz, Donald, te nasze kłótnie są bez sensu, pogódźmy się. Mam tu flaszkę, napijmy się - proponuje Kaczyński i polewa po kieliszku. Tusk wypija i spogląda na Kaczyńskiego. - A ty na co czekasz? - Na policję". Kiedyś się z tego śmialiśmy, ale po Smoleńsku Donald zaczął odczuwać fizyczny strach przed Kaczyńskim. On uważa, że jeśli PiS wygra wybory, to ludzie prezesa po niego przyjdą.














*** Maciej Winnicki - "Nazistowska rewolucja społeczna. Jednostka i społeczeństwo w III Rzeszy"
"Arcana"

...Chłopcy w wieku od dziesięciu do czternastu lat poddawani byli przysposobieniu wojskowemu i jeszcze silniejszej propagandzie, wreszcie do ukończenia osiemnastu lat należeli do właściwej HJ. Ta machina organizacyjna zdołała wskrzesić ogromną energię i wzbudzić ofiarny odzew w milionach młodych ludzi. Realizowano w niej zasadę podporządkowania jednostki grupie, zresztą nie tylko w negatywnym sensie, oraz w miarę możliwości dążono do egalitaryzmu, urzeczywistnienia idei jedności narodowej, m.in. zastępując rywalizację klasową - sportową. Hitlerjugend zwiększała w młodych Niemcach poczucie wartości, ukrywając zależność od świata dorosłych pod hasłem "Młodzież kieruje młodzieżą". Przez uniformizację, wyjątkowy kult form i procedur militarnych, ciągły kontakt z bronią i naukę posługiwania się nią organizacja zaszczepiała młodzieży "moralność obozu warownego" (określenie F. Ryszki)...














*** Tadeusz Wójciak - Konflikt poniżanych
"Rzeczpospolita" - 1994.07.23

...Louis Farrakhan kiedy określa Żyda, używa słowa "bloodsucker" (krwiopijca) . Na ogół mianem tym obdarza się każdego Żyda, zwłaszcza właściciela domu w wielkim mieście, który wynajmuje mieszkanie murzyńskiej rodzinie i pobiera od niej czynsz. Nazywa się tak również właściciela sklepu w murzyńskiej czy też etnicznie wymieszanej dzielnicy. Na miano największych "bloodsuckers" zasługują żydowscy właściciele sklepów z alkoholem.

Proszę, proszę. Murzyński antysemityzm.
Jednym z zabawniejszych efektów powstania "świadomości czarnych" jest prześladowanie czarnych kujonów przez innych czarnych uczniów, jako wyzwisko służy epitet - "Wuj Tom". Że niby ich zdolności podtrzymują Biały System. Ot wymyślili.

*** Wojciech JAGIELSKI - Kongo-Kinszasa. Historia, wojna domowa
Gazeta Wyborcza - 2000-06-10

...Trwająca od 1996 r. wojna w Kongu zabiła niemal 2 mln ludzi, a jednemu z największych krajów Afryki grozi rozbiór. Położone w sercu afrykańskiej dżungli Kisangani od dziesięcioleci jest symbolem największych nieszczęść, jakie spotykają Kongo, jedno z największych afrykańskich państw. Tak wielkie i zasobne w minerały, że mogłoby być jednym z najbogatszych państw świata. Krwawe wojny, dyktatorzy, sprzedajni urzędnicy i zdradzieccy sąsiedzi doprowadzili do tego, że Kongo jest "chorym człowiekiem" Afryki.

Tu trzeba cynicznie zauważyć, że 5 milionów trupów w 12 lat (jak oceniają eksperci w 2008) to nawet na Afrykę niezwykłe osiągnięcie. Zwykle wojna domowa na tym kontynencie kosztuje od 0,5 miliona do miliona zabitych, a i te wojny ciągną się po 30 lat.

*** Jędrzej Winiecki - Nowe kolory czarnej Afryki
Polityka - 2010-03-27

...Rywalizacja o względy Afryki wychodzi jej na dobre. Bank Światowy przewiduje na ten rok kilkuprocentowy wzrost PKB, wzrost gospodarczy będzie więc wyższy od przyrostu liczby ludności, co oznacza, że Afryka się rozwija. Gospodarka Afryki staje się silniejsza, jeszcze 10 lat temu obecny kryzys rozłożyłby kontynent, jak to się stało w latach 70. Teraz, dzięki azjatyckim funduszom i dekadom zachodnich upomnień, gospodarki wielu afrykańskich krajów są lepiej prowadzone, kroczek po kroczku postępuje demokratyzacja, przychodzą coraz lepiej wykształcone pokolenia, pojawia się silna klasa średnia.













*** ADAM MICHNIK JAKIEGO NIE ZNACIE: ANDRZEJ ZAGOZDA, BIBIANNA ROY-ROKICIŃSKA
Gazeta Wyborcza

..."Spuść spodnie, a obniżą ci cenę". "Życie Warszawy" informuje, że w Galerii Mokotów w sklepie Levi'sa dają 20 proc. rabatu każdemu, kto przymierzy ubranie w świetle kamer, z których obraz oglądany jest przez publiczność.
Jako dama tradycyjnych obyczajów zaniepokoiłam się, któż to zechce ściągać spodnie przy ludziach?
I oto w "Naszym Dzienniku" zadziwił mnie Jan Olszewski, który ochoczo zabrał się do ściągania spodni. Zatroskany b. premier przestrzega otóż przed prywatyzacją Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych: Lista dopuszczonych do rzekomego przetargu jest krótka. Jest na niej "Agora". Przerażony rozmówca Olszewskiego o. Waldemar Gonczaruk CSsR zauważa: Ostatnio po księgozbiorze, który proponuje nam pan Michnik w swojej gazecie, łatwo można się zorientować, jaki kształt pod egidą Agory może przybrać wydawnictwo i rynek księgarski. Zresztą w WSiP był też zaangażowany pan Czarzasty. Na to Olszewski przypomina, że w wyniku afery Rywina pan Czarzasty niejako wypadł z gry. No i teraz wydaje się, że jest to taki kąsek, który Agora już niemal trzyma w ustach.
Zatroskany premier Olszewski patetycznie powtarza za Włodzimierzem Czarzastym przestrogi przed Agorą i bije na alarm. No, ale pomyślałam: skoro Agora już prawie trzyma w ustach, to trzeba spuszczać spodnie, by obniżyli cenę.

Andrzej Zagozda to pseudonim Michnika jeszcze z lat 70-ych, używał go drukując eseje w "Więzi". A wtedy Adaś naprawdę miał talent pisarski, wystarczy przeczytać jego polemikę do "Traktatu o gnidach" Wierzbickiego. Talent ten niestety został unicestwiony przez samego Michnika publikacją jego sławnej, więziennej książki "Z dziejów honoru w Polsce". Książki fałszywej, patetycznej, martyrologicznej, sprowadzającej poezję Herberta do poziomu politycznej publicystyki. Od tej pory Michnik stał się klasycznym "autorytetem moralnym" piszącym pretensjonalne, pompatyczne tekścidła, w których zawsze tonem rejtanowskim demaskował wrogów demokracji. Nuda, nuda, jeszcze raz nuda.

Trochę życia, trochę dawnego Michnika z lat 70-ych, błyskotliwego pyskacza znaleźć można w powyższych tekstach. Rzecz jasna brak w nich jakichkolwiek intelektualnych odkryć, ot Adaś biczem satyry chłoszcze swych licznych przeciwników. No, ale chociaż jest z tego trochę śmiechu.

Czemu Michnik używa dwu pseudonimów w tym samym czasie? Chyba tylko psychoanaliza może dać odpowiedź. Zagozda to poniekąd oficjalny pseudonim, podpisać nim Michnik może teksty wredne, ale wredne w miarę. Jako Bibianna może dać ujście najgorszym cechom swego charakteru (che, che), np. dać wyraz swej fascynacji aferą Anastazji Potockiej albo swobodnie porównywać Jarosława Kaczyńskiego do Edka z "Tanga".

Krążą uporczywe plotki, że inne pseudonimy jakich używa Michnik to: Paweł Smoleński (kiedyś) i Mikołaj Lizut (obecnie).













*** RAFAŁ A. ZIEMKIEWICZ - Krzesło Kuronia

...Jest rok 1977, Jarosław Kaczyński zostaje po raz pierwszy zaproszony na duże spotkanie KOR, z którym od niedawna współpracuje. "Przyszedłem, usiadłem przy stole. Otwierają się drzwi i wkracza czołówka opozycji: Kuroń, Macierewicz, Jan Józef Lipski itp. Patrzę ze zdumieniem, a tu wszyscy, którzy siedzieli przy stole, wstają i przenoszą się pod ściany. Podniosłem się także, ale by ustąpić miejsca Lipskiemu, który był starszym panem, kolegą mojej mamy i człowiekiem chorym. On jednak usiadł obok, a Kuroń, wykorzystując ten moment, już wieszał swoją skórzaną marynarkę na MOIM [podkreślenie - RAZ] krześle. Ja jednak spokojnie na nim usiadłem i miejsca Kuroniowi nie ustąpiłem".













*** RONALD KESSLER - W TAJNYCH SŁUŻBACH PREZYDENTA

...- Mieszkanie w Białym Domu to próba charakteru - mówi Bertram S. Brown, psychiatra, który stał na czele Państwowego Instytutu Zdrowia Psychicznego i był doradcą prezydenta Johna F. Kennedy'ego, a także leczył wielu czołowych polityków Waszyngtonu i doradców Białego Domu - albo buduje, albo wypacza charakter. Niewielu uczciwych ludzi ma ochotę wdawać się w wyczerpujące kampanie prezydenckie, polegające głownie na obrzucaniu się błotem. Wielu z tych, którzy startują, pragnie tylko sławy. To płytcy ludzie pozbawieni zasad, którzy po prostu chcą zostać wybrani. Nawet jeśli ktoś jest zrównoważony, to kiedy zostaje prezydentem musi rozwiązać poważny problem: jak pozostać skromnym, uczciwym człowiekiem, sprawując najwyższy urząd w kraju i będąc otoczonym przez patologiczne otoczenie, które traktuje cię jak cesarza. To prawdziwa siła charakteru człowieka, a nie jego przeszłe dokonania, decyduje czy prezydentura zakończy się sukcesem czy klęską. Stąd, jeśli prezydent nie ma z natury dobrego charakteru, niszcząca moc urzędu i ciągłych pochlebstw w sposób nieunikniony prowadzi do katastrofy. Z tego powodu wyborcy powinni mieć prawo wiedzieć, jacy naprawdę są ich przywódcy.













*** Eliza Michalik - Seksafera
Wprost - 50/2006

...W czerwcu 2003 r. policja w Kętach zaczęła dochodzenie w sprawie "produkcji przez Jana Muchę pornografii z udziałem małoletnich" (przestępstwo ścigane z art. 202 ¤ 3 kk). Ponad miesiąc później zostało w tej sprawie wszczęte śledztwo, nad którym nadzór przejęła Prokuratura Rejonowa w Oświęcimiu. Smolana opowiedział Lepperowi o seksualnych poczynaniach Jana Muchy, ale na szefie Samoobrony ani na Januszu Maksymiuku te rewelacje nie zrobiły wrażenia. Seksafery na Podbeskidziu nie skończyły się wraz z wyrzuceniem przez Smolanę Muchy z pracy. Kiedy on sam odszedł z Samoobrony, dawni koledzy z klubu próbowali go zdyskredytować, oskarżając o... współżycie ze świnią. Smolana zawiadomił nawet prokuraturę o tym, że nakłaniali jednego z mieszkańców Bielska-Białej, by zeznał, że on współżył z maciorą w chlewie.












Prezydentura Lecha Kaczyńskiego - podsumowanie mocno tendencyjne









*** Michał Majewski, Paweł Reszka - Straszny dwór Lecha Kaczyńskiego
Dziennik - 16 maja 2008

...Doradca prezydenta: "Lech broni Fotygę, chociaż niczego dobrego nie wniosła do pracy kancelarii. Jest za to przewrażliwiona na swoim punkcie, małostkowa i wprowadza nerwową atmosferę w pałacu. Pewnego wieczoru wezwała dyrektora jednego z departamentów. Człowiek stawił się karnie, choć obchodził własne imieniny. Zadała mu jakieś pytanie. On na to, że nie wie, bo to nie kompetencje jego departamentu. Pani minister była zaskoczona, nie bardzo wiedziała, co powiedzieć, więc tylko rzuciła zimno: »Dziękuję«. Dyrektor został w sekretariacie i pytał zdezorientowanych sekretarek: »To co ja mam robić, stać tu, czy mogę wracać na imprezę?«".
Były minister prezydenta: "Anna Fotyga, zamiast pomagać, sama zarzuca szefa swoimi kuriozalnymi problemami. Legenda mówi, że zdenerwowana Fotyga zadzwoniła na prywatną komórkę prezydenta. Skarżyła się, że nie może pracować, bo robotnik pod jej oknami strzyże trawę spalinową kosiarką. Prezydent interweniował osobiście, by przerwać koszenie. W pałacu nie ma żadnej hierarchii. Głowa państwa zmuszona jest do zajmowania się najróżniejszymi błahostkami".









*** Michał Majewski, Paweł Reszka - Daleko od Wawelu. O Lechu Kaczyńskim

...Mały piesek rasy terier szkocki wabił się Tytus.

Gdy Tupolew rozpędzał się po pasie startowym, prezydent albo prezydentowa trzymali go na smyczy. Kiedy maszyna osiągała wysokość przelotową, biegał po pokładzie, a czasem wchodził do kabiny pilotów. Bywało, że - gdy para prezydencka nie widziała - lotnicy musieli Tytusa poczęstować lekkim kopniakiem. Wtedy pies stawał przy drzwiach do salonki. Najpierw patrzył na swoje odbicie, a potem zaczynał ujadać. Potrafił tak przez 15 albo 20 minut. Pasażerom pękały głowy. Byli bezradni. Pan prezydent, widząc na sobie błagalne spojrzenia współpracowników, tylko rozkładał ręce: "No co mam zrobić? Przecież go nie oddam!". Tytus był kompletnie niewychowany. Kiedy wychodził na przechadzkę z Pałacu, prezydenccy urzędnicy informowali się nawzajem: "Bestia w ogrodzie!".

Tytus był łącznikiem z dawnym normalnym życiem, które zmieniło się w sprawowanie urzędu. Był więc nietykalny, cieszył się absolutną wolnością. Łapał za nogawki, kąsał nieważne, czy ministra, czy oficera BOR-u. Nie przepuszczał nawet właścicielowi. Kaczyńskiemu głupio się było przyznać, że szarpie go własny pies. Opowiadał więc lekarzowi bajki. Na przykład, że zaczepił nogawką o ogrodzenie.

Choć domowe zwierzę zawsze "dobrze robi" politykowi (jak mówią fachowcy od PR-u, "ociepla wizerunek"), ludzie bliscy Kaczyńskiemu niechętnie rozmawiali o Tytusie: "Co mam wam powiedzieć? Że prezydent nie radzi sobie z terierem? Zaraz zapytalibyście: »A z Polską sobie radzi?«" - mówił jeden z jego współpracowników.
 

Rozpoczęcie książki o Lechu Kaczyńskim od opisu pieska Tytusa to oczywiste nawiązanie do "Cesarza" Kapuścińskiego. Mechanizm funkcjonowania dworu i problem wyizolowania władcy jest uniwersalny.






 

*** Michał Majewski, Paweł Reszka - Nieudana gruzińska misja Kaczyńskiego
Dziennik - 8 sierpnia 2009

...Po zakończeniu wiecu Kaczyński i reszta delegacji zostali zaprowadzeni do budynku parlamentu. Doszło tam do kolejnej niecodziennej sytuacji. Trzej prezydenci i premier oraz ich dyplomatyczne otoczenie stali przez blisko pół godziny w dużej sali. Prowadzili z dziennikarzami luźne rozmowy, czekali na to, co będzie dalej. Jednak organizatorzy byli tak samo zdezorientowani. "Gdzie jest Saakaszwili? Co my tu robimy?" - szeptali między sobą członkowie delegacji. W końcu prezydenci i ich najbliżsi współpracownicy zostali zaproszeni do innego, mniejszego pomieszczenia, ale niewiele się zmieniło. "Niewielka sala, bez klimatyzacji, na stole woda. Przywódcy zostali pozostawieni sami sobie. Nie było żadnych informacji. Czekali na Saakaszwielego, który nie nadchodził" - opowiada współpracownik prezydenta. Kaczyński albo wiedział, albo się domyślał, że Saakaszwili ulegał namowom Sarkozy'ego. Kiedy gruziński prezydent przeszedł w końcu do przywódców z Europy Środkowej i Wschodniej, Kaczyński poprosił go na stronę. "Wyglądało to nieco komicznie, bo niewielki wzrostem Kaczyński rugał ogromnego jak niedźwiedź Saakaszwilego. Musiały paść ostre słowa, bo Kaczyński nie chciał przy rozmowie tłumaczki. O pomoc poprosił Kownackiego" - mówi urzędnik pałacu.

A co by było, gdyby jakimś cudem Lech przekonał Gruzinów by byli twardzi, bezkompromisowi w rozmowach z Rosjanami? Tanki rosyjskie zdobyłyby Tibilisi? Jak na to zareagowałby Lech? Wypowiedziałby wojnę Federacji Rosyjskiej? Miałby wreszcie satysfakcję, że rozpoczyna się jego własne, prywatne Powstanie Warszawskie? Jak na wojnę z Rosją zareagowałby Jarosław? Może schowałby się do szafy, jak po ogłoszeniu stanu wojennego?  








*** Wojciech Czuchnowski, Renata Grochal - Incydent gruziński
Gazeta Wyborcza - 2010-04-24

...Prowadzący sprawę prokurator rozmawiał (nie były to przesłuchania, lecz tzw. rozpytanie) z pilotami, dowódcami i osobami z ekipy prezydenta. Z notatek po tych rozmowach wynika, że konflikt między załogą a pasażerami był dramatyczny. Po pierwszej odmowie urzędnicy prezydenccy i sam prezydent przeprowadzają kilkanaście rozmów telefonicznych - m.in. z dowódcą 36. Pułku Lotniczego płk. Tomaszem Pietrzakiem (rozmowa obok), z gen. Załęskim i z dowódcą sił powietrznych gen. Andrzejem Błasikiem (zginął pod Smoleńskiem). Dowódca samolotu kpt. Pietruczuk jest na "gorącej linii" z płk. Pietrzakiem. Gdy mówi, że nie wykona rozkazu lotu do Tbilisi, do kabiny wchodzi prezydent Kaczyński, zadając cytowane już pytanie: "Kto jest zwierzchnikiem sił zbrojnych?". Drugi pilot kpt. Protasiuk opowiedział prokuratorowi, że po wyjściu prezydenta z kokpitu wszedł tam minister Stasiak, "który jednak nie wymuszał na załodze konkretnych działań. Stwierdził tylko, że należy wszystko dokładnie rozważyć i dopiero podjąć decyzję".







*** Paweł Wroński - Wiatr wiał mu w oczy. Polityka zagraniczna prezydenta Lecha Kaczyńskiego
Gazeta Wyborcza - 2010-05-11

...Podpisanie traktatu lizbońskiego, wsparte taktycznym sojuszem z prezydentem Sarkozym, było największym sukcesem Lecha Kaczyńskiego w polityce unijnej. Jednak okazało się, że prezydent Kaczyński chce nadal odgrywać rolę języczka u wagi europejskiej polityki. Chciał, aby Europa zabiegała teraz o to, by traktat podpisał. Ale wielkim tego świata nie uśmiechała się rola petentów. Szybko zraził do siebie prezydenta Sarkozy'ego, który ratyfikacją traktatu chciał uświetnić francuską prezydencję UE. Gdy Kaczyński stwierdził, że po odrzuceniu traktatu w irlandzkim referendum traktat jest "bezprzedmiotowy", Sarkozy replikował, że wierzy, iż Kaczyński wypełni swoje honorowe zobowiązanie i traktat podpisze. Efektem było zmarginalizowanie Polski. Jej smutnym i bolesnym dla Kaczyńskiego następstwem było wyeliminowanie go z relacji z najważniejszymi państwami Unii. Ustały bilateralne wizyty w najważniejszych krajach Unii, stałym kierunkiem podróży głowy państwa stały się Litwa, Gruzja i Ukraina. Szczyty Unii Europejskiej stały się praktycznie jedyną płaszczyzną, gdzie prezydent Kaczyński mógł spotykać się z wielkimi UE.







*** Wacław Radziwinowicz, Bogdan Wróblewski - Smoleńskie domino
Gazeta Wyborcza - 2010-10-10

...Pasażerowie Tu-154 spieszyli się, nie mieli żadnej rezerwy czasowej. Wylot z Warszawy początkowo planowano na 6.30, potem przesunięto o pół godziny. Prezydent jednak się spóźnił i samolot w końcu wystartował o 7.27 (według czasu warszawskiego, w Smoleńsku była już 9.27). Na cmentarzu wojskowym w Katyniu na prezydenta czekały ekipy telewizyjne. Uroczystości 10 kwietnia miały być tego dnia transmitowane bezpośrednio przez podporządkowane PiS-owi TVP 1 i TVP Info przez 3,5 godziny. Relacja powinna się była rozpocząć o 9.10. czasu warszawskiego. Kiedy więc kpt. Protasiuk decydował, że mimo fatalnych warunków spróbuje wylądować, do rozpoczęcia transmisji zostało już tylko 40 min. Wizyta prezydenta Kaczyńskiego w Katyniu miała przyćmić spotkanie premierów Tuska i Putina na cmentarzu oficerów polskich z 7 kwietnia - także jako spektakl telewizyjny. Dziennikarze kanałów publicznych dostali od swoich przełożonych zadania specjalne. Mieli zrobić wszystko, by relacje z cmentarza ofiar NKWD pokazały, że obecność prezydenta, otoczonego dziesiątkami ważnych urzędników oraz członkami rodzin ofiar zbrodni katyńskiej, jest ważniejsza niż wspólna wizyta szefów rządów Polski i Rosji.







*** Piotr Pacewicz - Nikt nie zawołał: Opamiętajcie się!
Gazeta Wyborcza - 2010-06-04

...Msza katyńska była dla prezydenta i wielu pasażerów czymś więcej niż uroczystością. Wpisywała się w polityczny spór, miała zatrzeć wrażenie, że to Donald Tusk z Władimirem Putinem doprowadzili do postępu w leczeniu narodowej rany, jaką jest zbrodnia katyńska. Ale powody były poważniejsze niż licytacja na patriotyzm, fundamentalne. Msza w Katyniu dotykała symbolu narodowej sprawy, samego serca polityki historycznej braci Kaczyńskich, miała być manifestacją patriotyzmu tak zrośniętego z wizerunkiem prezydenta. Chciał on wystąpić jako dumny przywódca polskiego narodu.
Miałby odlecieć jak niepyszny? Jakież byłoby rozczarowanie! Prezydent odczuwał to zapewne jako groźbę osobistej kompromitacji. Mógł sobie wyobrażać złośliwe żarty politycznych rywali i nieprzychylnej mu części opinii publicznej.
W dodatku ta niezawiniona przez niego wpadka byłaby - symbolicznie - porażką w relacjach z Rosją, które dla prezydenta były sprawą honoru. Swą życiową rolę zagrał wszak dwa lata wcześniej na wiecu w Tbilisi, gdy w imieniu Polski i poniekąd Europy wystąpił w obronie Gruzji. Tłumy wiwatowały, a Lech Kaczyński mówił: "Nasi sąsiedzi pokazali twarz, którą znamy od setek lat. Ten kraj - mówił dalej o Rosji - uważa, że dawne czasy upadłego imperium wracają, że znów dominacja będzie cechą tego regionu. Nie będzie. Te czasy się skończyły raz na zawsze".
To też był kontekst decyzji o lądowaniu. Takie myślenie zaciążyło zapewne także na decyzjach kontrolerów lotów ze Smoleńska, którzy obawiali się skandalu dyplomatycznego i lądowanie jedynie odradzali, ale go nie zabraniali.
Decyzja o lądowaniu była zatem rozpatrywana w kategoriach politycznych, narodowych, historycznych, godnościowych. Czynnik bezpieczeństwa był oczywiście ważny, ale jako jeden z wielu.

Jakiż to obraz prezydenta Kaczyńskiego wyłania się z tych tekstów? Duży chłopiec - głuptas żyjący w świecie fantazji. Żyjący legendą Powstania Warszawskiego, przekonany, że i on musi kontynuować narodowo-rodzinną tradycję. Tyle, że jako duży głuptas robił nieustannie głupstwa. Nie sposób zapomnieć jego wyraz twarzy po "incydencie granicznym" w Gruzji, kiedy wywieziono go nocą pod granicę z Osetią; strzały, do dziś nie wiadomo przez kogo oddane - jego dziecięcy zachwyt, radość, że i on może doświadczyć ekstazy powstańczej. Będąc głuptasem nawet nie myślał, że może wpakować siebie - prezydenta i całą Polskę w potężną kabałę o nieobliczalnych skutkach. Głuptas widzący się w wyobraźni w powstańczej panterce nie myśli o takich bzdurach.

Wroński opisuję absurdalną sytuację: Chciał opowiedzieć światu o Polsce, przenośnie i dosłownie. Gdy podczas pierwszego spotkania na dziedzińcu zamku Charlottenburg prezydent Niemiec Horst Köhler zwrócił się do niego grzecznościowo na powitanie kilkoma zdaniami po polsku, dziennikarze usłyszeli, jak na trasie przejścia do kompanii reprezentacyjnej Lech Kaczyński opowiadał mu o Kresach i Kijowie, dokąd sięgała Rzeczpospolita. Prezydent Köhler słuchał tej niezrozumiałej dla niego opowieści z niepewnym wyrazem twarzy. Czyż nie jest to piękny dowód życia w świecie fantazji?

Zapewne katastrofa w Smoleńsku jest logiczną konsekwencją prezydentury Kaczyńskiego. On, przywódca narodu skazanego na wielkość miałby się poddać, tchórzliwie "zdezerterować" z uroczystości katyńskich? Lądować! Trzeba pokazać Rosji, światu całemu, że prezydent się nigdy nie cofa. 

I lądowali.

I dzięki temu teraz ten głuptas awansowany został przez brata na "ostatniego męczennika katyńskiego", cwany bliźniak załatwił nawet grób na Wawelu. Ideologowie PiS już tworzą mit narodowy, wszak naród nie może zostać bez mitów. Kościuszko, Piłsudski, Sikorski, Lech Kaczyński...

Pocieszyć się można tylko tym, że lansowana niegdyś w Argentynie na narodową świętą Evita Peron była przypadkiem o wiele bardziej kabaretowym.

Prawdziwe perełki! Ostatnie podrygi konającego prl-u!!!

Dwie propagandowe powieści Romana Bratnego, w tym kultowa pozycja - "Rok w trumnie". Rzecz tak obleśna i chamska, że Bratny po dziś dzień objęty jest nieoficjalnym bojkotem (!!!) ze strony mediów i świata kultury. Podobno coś tam publikuje, ale recenzji jakoś nikt nie drukuje.

*** Roman Bratny - ROK W TRUMNIE

...Właśnie cicho, żeby Krystyny, żony mojej, nie obudzić, wkładam klucz w zamek. Wróciłem o dwa dni wcześniej z festiwalowego spektaklu. Już wiem, że mam nagrodę za najwybitniejszą rolę męską, ale nie będę jej odbierał. Ona mi da zaraz to, na co zasłużyłem swoją rolą męską. Idę cicho przez korytarz, widzę delikatną smugę światła pod drzwiami sypialni. Drzwi są uchylone. Jestem w progu i widzę rytmicznie poruszający się zad. Patrzy na mnie, osłupiałego, ślepe oko odbytnicy. Słyszę sapanie. Widzę od tyłu unoszącą się głowę mężczyzny. Kark. Szlachetna siwizna. Już wiem. Na wyciągnięcie ręki mam ciężki brązowy świecznik. Czuję chłodny dotyk metalu...








*** ROMAN BRATNY - cdn

...Mijając pierwsze drzwi, zdziwił się. Dziewczyna w ciemnym sari, trzymając ręce na drewnianej kratownicy, patrzyła na niego ogromnymi ślepiami. Następna, w mini tak krótkiej, jakby przegonić chciała europejską modę, powiedziała coś szeptem i nagle pojął, gdzie się znajduje. Spojrzał na drugą stronę ulicy: ogromnym rzędem ciągnęła się wystawa. Dom obok domu, niczym w staromiejskich dzielnicach dalekiej Europy, okna, a za tymi oknami, niedbale zasłoniętymi, kręcili się, ruszali i nieruchomieli ludzie. Walczyński pchnął go do przodu.
- Idź, wybieraj, bo jak staniesz, wepchną cię do środka. Rupia, najwyżej dwie - poinformował sardonicznie. - Zastanów się, to nie więcej niż dziesięć, dwadzieścia centów.
Artek szedł, czując, że trzeźwieje z każdą sekundą. Już chciał, wspinając się na palce, zobaczyć koniec tej ulicy, ale końca nie było.
- Po co te kraty? - zająknął się pytaniem.
- Kraty wszędzie znaczą to samo - poinformował uspokajająco Walczyński.
Rozległ się okropny krzyk. Krzyczała czy może coś wołała cierpiąca kobieta.
- Co się stało? - Artek chwycił towarzysza za rękę, zawstydził się, puścił.
- To kosztuje drożej. Nawet pięć rupii - uśmiechnął się jego przewodnik. - Kraty są po prostu po to, żeby móc obejrzeć, ale i żeby one stąd nie uciekły. Często są młode, kupione od rodziny, mogłaby któraś mieć ochotę zwiać... A tu rotacja jest duża. Po dzieciństwie od razu starość.

11 Września 2001












*** Samuel P. Huntington - Zderzenie cywilizacji
"Rzeczpospolita" - 2001.09.15

...To nie islamski fundamentalizm stanowi problem dla Zachodu, lecz islam, odmienna cywilizacja, której przedstawiciele są przekonani o wyższości swojej kultury i mają obsesję na punkcie własnej słabości. Dla islamu problemem nie jest CIA ani amerykański Departament Obrony, lecz Zachód, odmienna cywilizacja, przekonana o wyższości swojej kultury i o tym, że jej przeważająca, choć słabnąca potęga zobowiązuje ją do szerzenia tej kultury na całym świecie. To właśnie te czynniki podsycają konflikt między islamem a Zachodem.




*** ZYGMUNT BAUMAN - Imiona cierpienia, imiona wstydu
Tygodnik Powszechny - wrzesień 2001

...Ameryka... niechętnie podejmuje się ochrony słabych przed zakusami ich sąsiadów czy obłąkanymi ambicjami ich samozwańczych wodzów, jeśli ta ochrona zażądać może ofiar z jej strony, a nie służy powiększaniu jej potęgi handlowej czy finansowej.
Nie dziw, że dla milionów ludzi zagrożonych utratą środków do życia, pogrążonych w nędzy i pozbawionych perspektywy godnego życia Ameryka stać się może symbolem wszystkiego, co w globalizującym się świecie odczuwają jako niecne, nikczemne, niegodne i nieludzkie; a globalizacja sama zdać się może szatańskim pomysłem na bezkarność silnych i bezradność skrzywdzonych.




*** AGNIESZKA KOŁAKOWSKA - Przeciw rozmazywaniu winy
"Rzeczpospolita" - 2001.10.04

...Niedługo trzeba było czekać, aby modni zachodni intelektualiści odrzucili pozory przyzwoitości i odzyskali pełnię swojej zwykłej formy. Zaledwie dwa, trzy dni po ataku na Amerykę byli już z powrotem na posterunku, dzielnie propagując relatywizm i antyamerykanizm. Z zapałem rzucili się do pisania artykułów o tym, jak to wcale nie terroryści, lecz - co było do przewidzenia - Ameryka przez swoją kapitalistyczną dekadencję, arogancję, imperialistyczną żądzę władzy nad światem i tym podobne zbrodnie ponosi odpowiedzialność za atak terrorystyczny 11 września. Wypowiedzi takie są na szczęście w ogromnej mniejszości, ale z upływem czasu zaczynają się mnożyć.

*** JAROSŁAW MAKOWSKI - Pokusa nienawiści
"Rzeczpospolita" - 2001.10.11

...Dziękuję Bogu, że Agnieszka Kołakowska nie ma do dyspozycji ani licznej armii, ani nowoczesnej broni. Jeśliby bowiem taką posiadała, zapewne nie tylko bin Ladena i jego islamskich bojowników wśród żywych by już nie było, ale także tych myślicieli, którzy świat po ataku na Word Trade Centre widzą nie tylko - jak chce tego znana eseistka - w biało-czarnych barwach.

*** BRONISŁAW WILDSTEIN - Przeciw wyrozumiałości
"Rzeczpospolita" - 2001.10.13

...Jarosław Makowski należy do - licznej dziś - grupy humanitarystów, którzy tak kochają człowieka i tak pełni są wyrozumiałości dla wszelkich jego odmian i postaw, że gotowi są unicestwić każdego, kto uczuć tych i poglądów nie podziela. Tak nienawidzą nienawiści, że namiętnie tropią ją u wszystkich, którzy mają pecha się z nimi nie zgadzać i zrobiliby wszystko, aby zetrzeć ich z powierzchni ziemi.

*** ROBERT FISK - Teraz juz wszyscy jestesmy winni
"The Independent" - 29.11.2001

...Prezydent Bush podpisal dekret o utworzeniu tajnych trybunalów wojskowych do sadzenia, a nastepnie likwidowania kazdego, kto w oczach amerykanskich sluzb specjalnych uchodzi za "terrorystycznego morderce". Nie ulega watpliwosci, ze mamy do czynienia z usankcjonowanymi prawnie przez wladze amerykanskie szwadronami smierci.

*** REMI BRAGUE - Sila slabych, czy slabosc dobrych
"Le Figaro" - 22.10.2001

...Czym w istocie sa nasze wartosci? Nasuwa sie tu wiele odpowiedzi. Pierwsza jaka przychodzi do glowy to, ze owe wartosci nie odgrywaja w swiecie wiekszej roli, choc powinny.
Czy islamisci tak calkiem sie myla, nie darzac ich zaufaniem? Pod praworzadnoscia i temu podobnymi haslami czesto wszak rozumiemy, ze to MY mamy prawo robic, co nam sie podoba, nie ponoszac zadnej odpowiedzialnosci. A wolnosc osobista to przeciez takze swoboda, na jaka powoluja sie przestepcy seksualni badz ekonomiczni. Prawo do antykoncepcji to równiez dezynwoltura, z jaka obecne pokolenie moze traktowac potencjalnych potomków: w najlepszym razie jako surowiec, pobierany zgodnie z zapotrzebowaniem, w najgorszym - jako uprzykrzonych rywali, których sie pozbywamy.







Moralna śmierć postmodernizmu

Atak fundamentalistów na USA ukazał zdumiewający stan myśli oświeceniowej. W skrócie rzecz ujmując przyjmę, że owo oświecenie to takie postulaty jak demokracja, prawa człowieka, świeckość państwa i życia publicznego.
Jak się jednak okazuje, współcześnie "oświeceniowi" intelektualiści przeszli szkołę postmodernizmu. I okazało się, że odrzucili oświecenie dostrzegłszy w jego założeniach - RASIZM. Sama krytyka INNYCH KULTUR stała się niedopuszczalna, bo zakłada istnienie WZORCA. Śmiertelnie przerażeni intelektualiści nie chcą już potępiać barbarzyństwa, bo wmówiono im, że już sama taka krytyka jest średniowiecznym barbarzyństwem.
Oświecenie opierało się na zasadach uniwersalnych, postmodernizm je zakwestionował. Nie ma praw naturalnych, nie ma zasad, postępowy jest relatywizm. Myśliciele bliscy Rorty'emu nawiązali do marksistowskiej tezy o bazie - nadbudowie i ogłosili, że nasze myślenie zdominowane jest przez obowiązującą ideologię. Tak więc piętnując średniowiecze współczesnego islamu i jego pogardę dla prawa człowieka w istocie propagujemy rasizm i chęć narzucenia naszych, rzekomo wyższych wartości. Uwalnianie Afganistanu spod władzy islamskich faszystów jest w istocie narzuceniem imperialistycznej potęgi.
To w istocie MY jesteśmy zbrodniarzami, MY jesteśmy faszystami.
Nie można krytykować islamu, bo przecież wszystkie kultury są równie wartościowe, a cywilizacja zachodu można nawet mniej, bo wymyśliła kapitalizm, globalizację i Hitlera.
Najpotworniejsze jest to, że ten straszliwy bełkot głoszony jest przez ludzi święcie przekonanych o własnej postępowości, o własnym humanizmie. Powraca ten lewacki nihlilizm, który kiedyś prowadził do zachwytu nad sowiecką utopią, kiedy ginęły miliony.

WOJNA ŚWIATÓW?

chrześcijaństwo kontra islam?

USA kontra Europa?

...Ameryka to my. My, Włosi, my, Francuzi, my, Anglicy, my, Niemcy, my, Austriacy, my, Węgrzy, my, Słowacy, my, Polacy, my, Skandynawowie, my, Belgowie, my, Hiszpanie, my, Grecy, my, Portugalczycy. Jeśli runie Ameryka, runie Europa. Kiedy runie Zachód, runiemy my. I to nie tylko w znaczeniu finansowym, czyli w tym, który chyba najbardziej was martwi. Upadniemy we wszystkich znaczeniach, mój drogi. I na miejscu dzwonów zobaczymy muezinów, zamiast minispódniczek będziemy nosili czarczafy, zamiast koniaku będziemy pili wielbłądzie mleko.

*** Francis Fukuyama - Nowoczesny Świat na celowniku
Newsweek Polska, nr 16-17/ 2001

...Świat islamu różni się od innych kultur pod jednym istotnym względem. Od pewnego czasu tylko tam cyklicznie pojawiają się radykalne ruchy odrzucające nie tylko politykę Zachodu, ale również najbardziej podstawową zasadę współczesności, jaką jest tolerancja religijna. Te grupy świętowały 11 września, bo wtedy upokorzone zostało społeczeństwo - według nich - do cna zepsute. Dla fundamentalistów owo zepsucie to nie tylko kwestia charakterystycznej dla Zachodu swobody seksualnej, homoseksualizmu i praw kobiet, ale przede wszystkim sama świeckość. Pałają nienawiścią do Zachodu, bo tamtejsze społeczeństwa, zamiast służyć prawdzie religijnej, promują pluralizm i tolerancję religijną.

*** Samuel P. Huntington - Era wojen muzułmańskich
Newsweek Polska, nr 16-17/ 2001

...Najnowsza historia świata to czas wojen muzułmańskich. Muzułmanie walczą ze sobą i przeciw niewiernym znacznie częściej niż przedstawiciele innych kultur. Walki przez nich toczone stały się po zimnej wojnie główną formą konfliktu międzynarodowego. Muzułmańskie wojny obejmują akty terroru, wojny partyzanckie, domowe i konflikty między państwami. Wszystkie te formy przemocy mogą połączyć się w jedno i doprowadzić do decydującego zderzenia cywilizacji islamu i Zachodu czy też do konfliktu islamu z resztą świata.

*** Nieświęty zachód i święta wojna - Ian Buruma i Avishai Margalit
"Gazeta Wyborcza" - 15-03-2002

...Ben Laden ma tę samą obsesję na punkcie męskości i kwestii kobiecej. Jest to, w rzeczy samej, jeden z jego ulubionych artykułów "okcydentalistycznej" wiary. "Władcy tego regionu [krajów Zatoki Perskiej] - powiedział w 1998 r. - zostali wyzuci z męskości. I myślą, że lud to kobiety. Na Boga, muzułmańskie kobiety nie chcą, żeby ich broniły te amerykańskie i żydowskie dziwki". Zachód - twierdził - pragnie "pozbawić nas męskości. A my wierzymy, że jesteśmy mężczyznami".

***O iluzji wartości uniwersalnych - PIOTR KŁODKOWSKI
Znak

...Iluzja "misji białego człowieka" trwa więc nadal, tyle że zamieniła się teraz w ideę szerzenia na wszystkie kontynenty demokracji, rządów prawa, wolności jednostki bądź praw człowieka. Dla większości osób wywodzących się z kultury Zachodu są to wartości jak najbardziej uniwersalne, służące wręcz jako kamienie probiercze do oceny jakości funkcjonowania państw czy, szerzej, obszarów cywilizacyjnych. Zastrzeżenia mówiące, że ów uniwersalizm wcale nie jest tak bardzo "uniwersalny" dla państw leżących chociażby w całkowicie odmiennej kulturowo Azji, uznawane są najczęściej za przebiegłe maskowanie brzydkich skłonności dyktatorskich czy fundamentalistycznych.

*** ROBERT KAGAN - KOWBOJE I BARMANI
Gazeta Wyborcza - 2002/08/17-18

...W odniesieniu do najważniejszych strategicznych i międzynarodowych problemów współczesności Amerykanie są jakby spod znaku Marsa, a Europejczycy - Wenus. W niewielu sprawach zgadzają się i coraz mniej rozumieją się nawzajem. I nie jest to przejściowy efekt jednych wyborów w USA albo jednego tragicznego zamachu. Przyczyny transatlantyckiego podziału są głębokie, zadawnione i zapewne trwałe. Kiedy trzeba określić narodowe priorytety, rozpoznać zagrożenia, kształtować i wprowadzać w życie politykę zagraniczną i obronną, drogi Stanów Zjednoczonych i Europy rozchodzą się.

*** JAN SKÓRZYŃSKI - Amerykańska potęga i europejski raj
Rzeczpospolita - 24.05.03

...Świat Europejczyków to królestwo Kantowskiego wiecznego pokoju, w którym obowiązują reguły negocjacji, kooperacji i prawa międzynarodowego. Świat Amerykanów to Hobbesowska kraina, gdzie rządzą prawa dżungli, a bezpieczeństwo liberalnego porządku zależy od siły militarnej. Amerykanie zatem są z Marsa, a Europejczycy z Wenus - już pierwsze zdania najnowszej książki Roberta Kagana "Of Paradise and Power" dają zarys odpowiedzi na pytanie o źródła transatlantyckich podziałów, które z taką siłą ujawniły się w ostatnich miesiącach.

*** STEPHEN G. BROOKS, WILLIAM C. WOHLFORTH - Mocarstwo na wieki
Foreign Affairs - lipiec/sierpień 2002

...Aby zrozumieć do jakiego stopnia dominującą pozycję Stany Zjednoczone mają teraz, należy się przyjrzeć kolejno każdemu ze standardowych składników ich narodowej potęgi. W 2003 r. USA są gotowe przeznaczyć na obronę kwotę większą niż 15-20 krajów, które łącznie ponoszą największe wydatki na zbrojenia łącznie. Stany Zjednoczone mają druzgocącą przewagę w broni nuklearnej, lotnictwie wojskowym, marynarce wojennej, a także dysponują możliwością wykorzystywania swojego potencjału na całym globie. 

*** DANIEL KRUGER - Kolonializm oświecony
The Spectator - 15.03.2003

...Z wolna, niepostrzeżenie, nabiera kształtów nowa doktryna międzynarodowa, wypowiadana zrazu nieśmiało z teksańskim akcentem. To doktryna interwencji humanitarnej albo - by użyć właściwszego określenia - neokolonializmu. Tę doktrynę przenika niezachwiana wiara w uniwersalność zasad wolności i sprawiedliwości. Jest ona wyrazem naszego poczucia, że każdy - a nie tylko ludzie Zachodu - ma prawo do życia w przyzwoitym państwie, a Zachód musi każdemu pomóc ten stan osiągnąć. W szczególności zaś owa doktryna wypełnia treścią dotychczasowe pustosłowie tak zwanej etycznej polityki zagranicznej.

*** ADAM SZOSTKIEWICZ - Wojna już trwa
POLITYKA - nr 12/2003

...To Perle uchodzi za ojca chrzestnego obecnej polityki Ameryki wobec reżimu Husajna. "Małym Perlem" jest Frank Gaffney, szef fabryki mózgów Center for Security Policy (Centrum Polityki Bezpieczeństwa) - autor "doktryny Busha", wedle której Ameryka ma prawo i obowiązek interweniować, nawet prewencyjnie, w obliczu zagrożeń ze strony reżimów autokratycznych, od Iraku przez Libię po Kubę. A Robert Kagan z fundacji Carnegie dołożył do tych idei swoją teorię o "Amerykanach z Marsa" i "Europejczykach z Wenus", czyli o fundamentalnej sprzeczności amerykańskiej i europejskiej wizji polityki międzynarodowej. Kagan uważa, że tylko siła jest skuteczną gwarancją demokracji i ładu w świecie.

*** CHARLES A. KUPCHAN - Koniec Zachodu?
The Atlantic - listopad 2002

...Nadchodzące starcie USA i UE nie będzie w niczym istotnym przypominało wyniszczającej zimnej wojny. Nie dojdzie wprawdzie do żadnej konfrontacji militarnej, ale amerykańsko-europejski wyścig rozciągnie się daleko poza granice sfery handlu. Europejski Bank Centralny i Fed będą skazane na walkę o kontrolę międzynarodowych rynków finansowych. Waszyngton i Bruksela niemal na pewno zetrą się, szukając wpływów na Bliskim Wschodzie. Opierając się amerykańskim odruchom przywódczym, Europa sparaliżuje Bank Światowy, ONZ i inne instytucje powstałe po II wojnie w klimacie transatlantyckiej kooperacji. Niegdyś spójny i jednolity Zachód jest dzisiaj na najlepszej drodze do rozpadu na dwie połowy.

*** IRENA GRUDZIŃSKA-GROSS - Anty-Europa w Ameryce
Tygodnik Powszechny - 2003-02-25

...Prawicowy periodyk "The American Heritage" nie wyśmiewa już (na razie?) byłego prezydenta Billa Clintona czy lewicowych kręgów intelektualnych z Nowego Jorku, ale Francuzów. Dziennikarz piszący w tym piśmie nazywa ich, cytując Barta Simpsona z telewizyjnej kreskówki "The Simpsons", "sero-żernymi, skorymi do poddawania się małpami" (cheese-eating surrender monkeys). W ferworze nawoływania do wojny były liberał Christopher Hitchens nazwał prezydenta Francji Jacquesa Chiraca "szczurem, który ryknął" (w również prestiżowym "Financial Times"). Obraz jest następujący: Francuzi handlują z Irakiem, popierają Palestyńczyków, zazdroszczą Ameryce. Więcej: są też zwykłymi antysemitami. Ostatni "The New Yorker" podsumowuje tę sytuację rysunkiem, na którym George W. Bush, Colin Powell i Condoleezza Rice pochylają się nad mapą z Paryżem w centrum i planują le changement de régime we Francji.

*** ARUNDHATI ROY - Rozwalmy ten wehikuł
The Guardian - 4.04.2003

...Po skorzystaniu z usług ONZ-owskiej dyplomacji (sankcje i inspekcje) aby rzucić Irak na kolana, wygłodzić jego ludność, zabić pół miliona dzieci, nadwerężyć infrastrukturę i zniszczyć większość irackiego uzbrojenia, tak zwana Koalicja Chętnych (szerzej znana jako Koalicja Zastraszonych i Przekupionych) najechała ten kraj. To akt niezrównanego w dziejach tchórzostwa. Operacja Iracka Wolność? Bynajmniej. Bardziej pasuje formuła: "Pościgajmy się, ale najpierw przetrącę ci nogi".









*** Aleksander Smolar - Stary Kontynent i nowe kłopoty - wywiad
Gazeta Wyborcza - 28-02-2003

...Ktoś powiedział, że Francja to Republika plus polityka zagraniczna. Problem obecności i roli Francji w świecie, jej wielkości, odgrywa w zbiorowej wyobraźni Francuzów niesłychanie ważną rolę. Niemcy, gdy chcą coś ironicznie powiedzieć o nich, mówią: la Grande République - Wielka Republika. Strategii wielkości służyła decyzja o budowie własnej bomby atomowej. Z pełną świadomością, że może ona odegrać wobec arsenału dwóch mocarstw co najwyżej rolę zapłonu, ale zapłonu, który mógłby wywołać wielki pożar!








*** PAUL JOHNSON - Panują, bo muszą
"The New Criterion" - 2003

...W rzeczywistości Amerykanie byli nastawieni bardziej imperialistycznie niż Anglicy. Wszystkie stany na południe od Nowej Anglii uznawały swe zachodnie granice za niezdefiniowane i przyjmowały, że przebiegające równoleżnikowo linie podziału między poszczególnymi koloniami ciągną się przez cały kontynent aż do Pacyfiku. Kiedy powstały Stany Zjednoczone, a ogrom ich obszaru stał się dla wszystkich widoczny, praktyczne potrzeby administracyjne spowodowały utworzenie nowych stanów. Jasne jest jednak, że idea "oczywistego przeznaczenia" - czyli quasi-religijnego prawa angielskojęzycznych osadników do zajęcia całego kontynentu - istniała w zarodku o całe stulecie wcześniej, nim określenie to zostało ukute. I musiało upłynąć dużo czasu, nim wszyscy Amerykanie uznali prawo Kanady i Meksyku do współistnienia z ich unią, uświęconą jakoby przez czynniki historyczne, polityczne, ekonomiczne, religijne i geograficzne.








*** PIOTR GILLERT - Koniec pewnej historii
Rzeczpospolita - 29.04.2006

...Głównie za sprawą publicystyki Williama Kristola i Roberta Kagana, którzy od połowy lat 90. zaczęli promować znacznie bardziej agresywną niż poprzednicy wersję neokonserwatyzmu, zwaną przez niektórych krytyków wilsonizmem na sterydach. Kreśląc zarys twardej polityki zagranicznej nawiązującej do czasów Reagana, Kristol i Kagan twierdzili, że Ameryka powinna stać się "dobroczynnym hegemonem" - aktywnie promować rozwój demokracji na świecie, stawiać czoło dyktatorom, a gdzie nadarza się okazja, obalać reżimy, by otwierać drogę demokratycznym przemianom. Ich wiara w moc sprawczą międzynarodowych traktatów i organizacji była niewielka. Ameryka miała polegać przede wszystkim na sobie samej i nieodwracalnych procesach historycznych. Neokonserwatyści zaczęli wierzyć, że demokrację da się ożywić, usuwając siłą tłumiące ją bariery. Że amerykańskie ideały nie muszą być wcale sprzeczne z amerykańskim interesem narodowym. Po 11 września 2001 r. ich poglądy zyskały w Białym Domu i Pentagonie wielu nowych zwolenników.

POLSKA ?





*** Czy Polska jest już mocarstwem? - przegląd prasy
FORUM - maj 2003 r.

...Jedni nam kadzą, drudzy z nas szydzą Polska - najemnikiem na żołdzie USA, warszawski szpagat, bezczelny przyjaciel, osioł trojański, spekulanci, byli grzeczni, to dostaną cukierka. Dawno w prasie zagranicznej nie było tylu inwektyw pod adresem Polski. Nasz udział w wojnie w Iraku u boku Ameryki wywołał we Francji i w Niemczech irytację. Z innej jednak strony - Polska od dawna nie miała takiej widoczności politycznej na scenie międzynarodowej jak dziś.







*** MACIEJ ŁĘTOWSKI - Unijna w formie, jagiellońska w treści
Gazeta Wyborcza - 2002-10-12/13

...Za pieniądze Ameryki i Brukseli, po części także w ich interesie, uboga Polska może zapewnić sobie status ponad obecną miarę - status potęgi regionalnej. Co więcej, nasze otoczenie oczekuje tego od Polski. Oczekuje misji cywilizacyjnej i stabilizacyjnej, pod jednym wszakże warunkiem - że będzie ona prowadzona nie pod sztandarami polskimi, lecz unijnymi. Unia jest wędzidłem nałożonym na Niemcy. Takim samym wędzidłem będzie dla Polski. Będzie chronić naszych wschodnich sąsiadów i przyjaciół przed arogancją i ekspansją "polskich panów".

*** ALEKSANDER HALL - Wspólne interesy i własne zdanie
Rzeczpospolita - 24.05.2003

...Polska musi uważnie przyglądać się nowym tendencjom w polityce zagranicznej Ameryki. Pozostawanie lojalnym sojusznikiem nie musi oznaczać bezrefleksyjnego podążania za każdym pomysłem potężnego partnera. Z pewnością nie leży w polskim interesie narodowym, by USA zdecydowały się na zbyt rozciągliwe traktowanie doktryny Busha. Groziłoby to uwikłaniem Polski w konflikty rozgrywające się w odległych od nas częściach świata i zapewne prowadzące do eskalacji napięcia między cywilizacjami.

*** ANDRZEJ STASIUK - Król Ubu idzie na wojnę
Frankfurter Allgemeine Zeitung - 8.05.2003

...Łatwiej jest wygrać wojnę niż myć się regularnie, nie kłamać, nie kraść, być uczciwym w interesach, powściągać zawiść i nienawiść i ciszej przeklinać na ulicach.







*** JACEK ŻAKOWSKI - Minister spraw słusznych i przegranych
Polityka - 07/2004

...Amerykanie nigdy takiego celu oficjalnie nie sformułowali, ale zwolennicy integracji mogli z wypowiedzi Haassa zrozumieć, iż niejawny cel jest realizowany z obawy, że zintegrowana Europa będzie na tyle silna, by wymknąć się spod kontroli, efektywnie konkurować z globalnym mocarstwem (przedsmak daje konkurencja dolara i euro oraz wygrany przez Unię spór o handel stalą), a kiedyś może nawet stać się konkurencyjnym mocarstwem. Dążąca do integracji Europa jest więc podejrzliwa i czujna. Nasłuchuje i wypatruje. Szuka objawów inspirowanej z Waszyngtonu kampanii "dezintegracyjnej". A w świetle naszych deklaracji o specjalnych stosunkach polsko-amerykańskich polska polityka analizowana jest szczególnie uważnie.






*** ZDZISŁAW KRASNODĘBSKI - Zmiana klimatu - POLSKA, NIEMCY, EUROPA
Rzeczpospolita - 13.03.2004

...W stosunkach z Niemcami przez wiele lat robiliśmy wrażenie, że gotowi jesteśmy do okazania bez zastrzeżeń skruchy, że wstydzimy się zajęcia "ziem uzyskanych", jak lubiła je kiedyś nazywać "demokratyczna opozycja", i wypędzenia z nich niewinnej ludności. Nikt nie chciał także być podobny do Mrożkowego bohatera i ośmieszać się niesalonowym przypominaniem, ilu nas wybito, co nam spalono, zniszczono, zrabowano. To, że na przykład kwestia własności nie jest do końca załatwiona, uchodziło za wymysł Radia Maryja. Dopiero sprawa Centrum przeciw Wypędzeniom sprawiła, że uświadomiliśmy sobie, iż polsko-niemiecka wspólnota wartości i interesów jest nader wątła i oparta na niedopowiedzeniach. Obraz Niemiec przedstawiany w polskich mediach zmienił się gwałtownie - tak jakby chodziło o rozbieżności, które pojawiły się wczoraj. Zdumieni i oburzeni są także Niemcy, zdezorientowani tą nagłą zmianą tonu tak dotąd otwartych, pojednawczych i zdolnych do empatii Polaków.












AFERA RYWINA

czyli

MIĘDZY ŚWINIAMI

albo też

PRZEPUSTKA DO IV RP

*** Paweł Smoleński - Ustawa za łapówkę czyli przychodzi Rywin do Michnika
Gazeta Wyborcza - 26-12-2002

Rapaczyńska: - Trzęsło mną z obrzydzenia. Przecież Rywin musi wiedzieć, że taka propozycja jest dla mnie i dla Agory po prostu uwłaczająca. Jak ktoś odważył się przyjść do nas z czymś tak odrażającym! Myślałam: jeśli tak ma wyglądać świat polskiego biznesu, jeśli z propozycją łapówki można przyjść do firmy, która zawsze była poza podejrzeniem, jeśli w korupcję angażują się ludzie na takich stanowiskach, to finis Poloniae.

Adam Michnik: - Jakby strzelił we mnie piorun. Pierwszy raz w życiu zaproponowano mi coś takiego. Nie rozumiałem, że można złożyć taką ofertę, że robi to Rywin, którego przelotnie znałem i wiedziałem, że jest człowiekiem, by tak rzec, z towarzystwa, że powołuje się na nazwisko Millera. Słowem - nie rozumiałem nic.

Lektura tej rozmowy wymaga wielkiej cierpliwości, tak jak i powieści Masłowskiej, z powodu mało zrozumiałego knajackiego stylu. Ale wysiłek zostaje nagrodzony - choćby to familiarne zakończenie - tak mi przykro Adasiu, że przyniosłem ci taki mesedż...

*** Kuroń o sprawie Rywina
Gazeta Wyborcza - 12-01-2003

...Z całą stanowczością trzeba teraz zabrać się za wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, za znalezienie rzeczywistych mocodawców Rywina. Wszystkie inne wątki, które można tu wysnuwać, siłą rzeczy schodzą na drugi, jeśli nie na ostatni plan. Każde inne podejście jest bowiem robieniem szumu wedle zasady "łapaj złodzieja" preferowanej przez weterana lwowskiej szkoły doliniarzy Józefa Kalinkę.

*** Wojciech Maziarski, Michał Karnowski - Polityka sięgnęła bruku
Newsweek POLSKA - numer 02/2003

...Ci ludzie nie boją się kompromitacji i społecznego potępienia. I słusznie - bo jak wykazała praktyka, od sankcji społecznej groźniejsza jest dla nich zemsta ze strony partnerów ze świata przestępczego. W końcu to nie społeczny ostracyzm przerwał polityczno-finansową karierę Jacka Dębskiego, lecz strzały oddane przez wynajętego bandziora. Opinia publiczna nie była nawet specjalnie zdziwiona, że w chwili zabójstwa były minister i biznesowy partner gangsterów jadł kolację w knajpie z luksusową dziwką i znanym dziennikarzem. To w końcu normalne. Taki jest skład społeczny elit III Rzeczypospolitej.

*** MACIEJ RYBIŃSKI - Przychodzi Lew do Adama
Rzeczpospolita - 2002.12.30

...Sfrustrowałem się tak, bo przecież cała afera, ujawniona przez "GW", ma charakter towarzyski. Do Adama przyszedł Lew i się ucałowali. Potem Adam nagrał Lwa na taśmę i poszedł z tym do Leszka. Ucałowali się. Leszek posłuchał, co na taśmie Adama mówi Lew i stwierdził, że Lew zwariował i nie będą się więcej całować. W całej sprawie uczestniczyli jeszcze: Wanda, Piotrek, Robert i Włodek, którzy - niewykluczone - też się ucałowali.

...Cała ta sprawa stanowi jeszcze jeden powód, by zastanowić się nad naturą systemu, w którym żyjemy. Formalnie mamy demokrację parlamentarną, ale wielu ludzi uważa, że to tylko parawan, za którym pociągają za sznurki wpływowi i uprzywilejowani. Szlachetni inteligenci ciągle jednak ostrzegają, by nie poddawać się spiskowej wersji historii. Rzeczywiście trzeba uważać, ale też niewiele z naszej historii można zrozumieć, jeżeli lekceważy się konszachty ludzi wpływowych.

...Nie wiemy jeszcze, jak się cała sprawa zakończy, nie znamy wszystkich okoliczności. Na tyle jednak jesteśmy doświadczonymi obywatelami III RP, by zdawać sobie sprawę, iż za rok czy dwa też nie będziemy wiedzieli więcej. Może ktoś powiesi się w celi, kogoś wyłowią z Wisły, może kogoś zastrzelą, gdy będzie wchodził do samochodu, może zostanie opublikowana "biała księga", z której nic nie wyniknie. Najpewniej jednak unikniemy takich dramatów i wszystko okaże się tylko towarzyskim nieporozumieniem, spowodowanym krótkotrwałą niedyspozycją psychiczną.

*** Paweł Śpiewak - Koniec złudzeń
Rzeczpospolita - 2003.01.23

...Język Rywina i Michnika jest jędrny, rzeczowy. Nie ma tu dwuznaczności, duserów, którymi karmi się obcych. Mowa jest pozbawiona wszelkich naleciałości języka oficjalnego i politycznie poprawnego. Od początku do końca intencje obu rozmówców są jasne. Nie tylko przejrzysty jest sens wypowiedzi, ale również klarowny jest sposób myślenia. Wszystko jawi się jako gra, w której chodzi o wpływy i pieniądze. Żadnej taniej moralistyki, wynoszenia się ponad przeciętność. Gra wymaga pieniędzy, znajomości (Robert, Andrzej, Leszek i wiele innych postaci) i chodzi w niej tylko o jedno: o skuteczność. Nie wolno dać się wykuglować. Wszystko ma być czyste dla maluczkich.

*** IRENEUSZ KRZEMIŃSKI - Kryzys państwa - kryzys społeczeństwa
Rzeczpospolita - 2003.03.17

...Milczą kręgi uniwersyteckie. Milczą intelektualiści różnego kalibru, chociaż ta naukowo-intelektualna czołówka inteligencji była niedawno jeszcze zaczynem społecznego, obywatelskiego przebudzenia. Milczą zresztą środowiska inteligenckie i rozmaite towarzystwa, od zawodowych po regionalne, które tak często organizowały opinię publiczną i były jej wyrazicielem w ważnych kwestiach. Trwają teraz w letargu, choć ich działaniu nie zagrażają ani cenzura, ani tajna policja. Co najwyżej garstka działaczy stara się podtrzymać trwanie stowarzyszeń, jak jest choćby w przypadku Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Unia Wolności, partia, która wyrosła z owego obywatelskiego potencjału, jest w stanie rozkładu i zaniku.

I już wiadomo czemu Żakowski odszedł z "GW"

Swoją drogą wezwanie do ascezy formułowane przez prezydenta Kwaśniewskiego jest raczej z pogranicza kabaretu, i tak właśnie zostało przez prasę skomentowane.

O rozległych wpływach Doktora świadczy fakt, że po publikacji "Polityki" tygodnik "Wprost" replikował tekstem, w którym chwalił poparcie państwa dla biznesu.

*** Bolesław Sulik

Kilka tekstów o człowieku, który według barwnego określenia Adama Michnika "przez całe życie był przyzwoitym człowiekiem, a na starość dał dupy". Postać ta to dowód, że "system Rywina" zasadniczo tworzą ludzie SLD, ale i dla osób z kręgów opozycji coś skapnie.

*** Jarosław Marek Rymkiewicz - "Warszawa Śródmieście - Milanówek godzina 23.42"

Artysta (nagroda "Nike" z 2003 r.) wypowiada się z niechęcią o trywialnej jego zdaniem rzeczywistości. Elementem tej doczesności jest afera Rywina ("we krwi trup Michnika"), ale nie jest to Boże broń wiersz polityczny.

*** NAGŁY UPADEK ADAMA M. - antologia tekstów

Paradoksalnie, po ujawnieniu afery Rywina nastąpiła dyskredytacja i "Gazety" i Michnika i AGORY. Najmocniej stracił na tym sam Michnik, najwyraźniej przygotowany na zupełnie inny scenariusz - dzielny moralista demaskuje układy. Naraz Michnik, jako symbol powiązań polityczno-finansowych stał się poważnym obciążeniem dla "Gazety Wyborczej".

Impertynencki tekst Krzysztofa Kłopotowskiego wydrukowany na łamach poważnej "Rzepy" uzmysławia, jak bardzo wszyscy mają dość obywatela M. No, może z wyjątkiem Pawła Smoleńskiego i Lesława Maleszki.

ZBLATOWANI - POLITYCY, BIZNESMENI

DZIENNIKARZE ?

***Adam Michnik - Janina Paradowska

Rzeczywiście przebąkuje się co jakiś czas o korupcji wśród dziennikarzy zajmujących się farmaceutykami, motoryzacją czy ekonomią. Ale wyższa półka? Wielką "zaletą" Rywingate jest ukazania na światło dzienne owej socjologii III RP, która już teraz (1 III 2003) wygląda makabrycznie. Oto redaktor naczelny największego dziennika idzie, na zlecenie premiera cenzurować wywiad przeprowadzony przez Dziennikarza Roku 2002. Oto Dziennikarz Roku poprzedniej edycji Kamil Durczok staje się drobnym fagasem TVP, osobiście odbierającym polecenia od prezesa Kwiatkowskiego. Oto wspomniany redaktor naczelny, wielki moralista idzie z interwencją do "najwyższych czynników państwowych" w sprawie "niesprawiedliwego potraktowania" Agory S.A. w przetargu na prywatyzację WSiP. 

Białoruś? Gwatemala?